Episkop slavonski Jovan: Bog koji postaje čovek – najveće je i najneshvatljivije čudo!

0

Povodom pravoslavnog Božića, vernicima koji slave ovaj veliki hrišćanski praznik po julijanskom kalendaru obratio se episkop pakrački i slavonski Jovan.
“Pripremaj se Vitlejeme, otvori se svima Edeme, ukrašavaj se Efrato, jer je u pećini od Deve procvetalo Drvo života: Umni raj se pokaza u Njenoj utrobi, a u njemu božanski zasad. Mi koji od njega jedemo živi bićemo, nećemo umreti kao Adam. Hristos se rađa, da obnovi pali obraz!”
Ovo je bogoslužbena pesma – tropar – koja se u pravoslavnim crkvama poje u vremenu pred Božić, pripremajući nas za praznik Rođenja Hristovog  a to za nas u Pakracu znači u vreme između slavljenja Božića po gregorijanskom i julijanskom kalendaru, od 25.12. do 7.1. – koji nam otkriva ono “jedino novo pod Suncem”, a to je da se istiniti Bog, jedan od Svete Trojice, rodio od žene i od nje primio u celini i ljudsku prirodu, postavši i istiniti čovek, a pritom ostajući Bog.
Tako započinje historija koja će se nastaviti Hristovim izlaskom na svoje poslanje među ljudima – što je bilo krštenjem od Jovana Preteče u Jordanu; Hristovim ulaskom u Jerusalim kada je bio prepoznat od jevrejskog naroda kao Izbavitelj-Mesija, koji je jedini u davnini poznao istinitog Boga i kroz Mojsija primio Zakon Božiji; ustanovljivanjem Tajne pričešća Telom i Krvlju Gospodnjom na Veliki Četvrtak; odricanjem naroda od svoga Mesije, Hrista, i njegovim raspinjanjem na Veliki Petak; Vaskrsenjem Hristovim rano ujutro “u prvi dan sedmice”, u nedelju; Njegovim vaznesenjem na nebo posle četrdeset dana; i konačno silaskom Svetog Duha, trećeg lica Svete Trojice, na Njegove učenike nakon deset dana od Vaznesenja, u dan Pedesetnice u Jerusalimu, na Gori Sionu.
Kao što kaže drevna pesma, sve to Hristos čini da bi obnovio istinski ljudski lik, koja ona naziva obrazom, koristeći staru slavensku reč. To je bogomdani ljudski lik, načinjen prema Božijem liku, koji je Adam dobio stvaranjem, a koji je narušio prekršivši zapovest Gospodnju i bio izgnan iz Raja. Na Božić, Bog postaje čovek da bi svojom božanskom prirodom obnovio čoveka, i postavši čovekom, podigao čoveka u visine božanstva.
Bog koji postaje čovek – najveće je i najneshvatljivije čudo od svega što se desilo u historiji kosmosa; zato i pesmopisac naglašava biblijska mesta: Efratu, Edem i konačno Vitlejem koji se na jevrejskom jeziku naziva Beyt Lechem, “Dom hljeba” da bi pokazao kako se Hristos, Bogomladenac, rodio na konkretnom mestu i u konkretno vreme, kao i svaki čovek koji dolazi na svet.
Jedino tako svaki hram podignut u slavu ovaploćenog Boga može biti Njegov dom i Njegov svedok, koji se osvećuje time što se u njemu pričešćujemo istinskim Telom i Krvlju Gospodnjom. Zato hramovi jesu voljeni, i građeni i ukrašavani s ljubavlju jer su uzdarje Bogu za Njegov dar nama.
Pre nekog vremena, čitao i gledao sam jednu crtanku koju su uradila pakračka deca. U njoj su bile nacrtane sve značajnije građevine u Pakracu, i uz svaku od njih je bila napisana njena mala historija. Uz pravoslavnu Sabornu crkvu i Vladikin Dvor pisalo je “Ja eto još nisam onako lepa kako bih želela i trebalo da budem…” Na ovaj pravoslavni Božić, to dete može ući i u Sabornu crkvu i u Dvor i videti da oni postaju onako lepi kako su i nekad bili i kako bi želeli i trebali da budu, a ta lepota će se uskoro preliti i na njihove spoljne zidove, obnavljajući njihov izvorni lik i lepotu. Ima li većeg čuda Ovaploćenog Boga i lepšeg dara Pakracu od Njega koji se pre dve hiljade i sedamnaest godina rodio od Deve Marije u Vitlejemu?

POSTAVI ODGOVOR

*