Početak stradanja srpskog i ruskog naroda od komunista!!!

0

Za vreme Drugog svetskog rata u Srbiji je bilo podela…partizani, četnici, nedićevci, ljotićevci, četnici Koste Pećanca (sve sami SRBI)… posle rata jugosloveni… a nadam se sada samo SRBI… Pa valjda smo nešto naučili… nećemo se valjda opet deliti… a istinu moramo znati i iz nje nešto naučiti… grešili smo i ispaštali… jedino šta nam je ostalo je da budemo jedinstveni i iskreni… praštajmo na sopstvenim greškama, Srbi smo!!!

Gde su koreni propasti… Pravoslavni narod napale su u dvadesetom veku dve najmračnije organizacije sveta, dve internacionale: vatikanska internacionala, i komunistička internacionala – Kominterna, nastala u Moskvi 1919. godine, a koreni joj potiču iz Vatikana.

Te dve aveti, ta dva osvedočena zla, dve zločinačke ideologije – dovele su dvadesetog veka, SRPSKI i RUSKI pravoslavni narod na ivicu materijalne bede. One su oba ova junačka, dostojanstvena naroda, sa najsvetlijim tardicijama, istorijom, kulturom i civilizacijom, dovele na ivicu biološkog opstanka, do istrebljenja i nestanka.

Da bi efikasnije uništili Rusiju kao ekonomskog konkurenta Zapadu, Vatikan je početkom dvadesetog veka lansirao destruktivnu, regresivnu ideologiju – komunizam, koji je 1917. godine u Rusiju uneo haos i rasulo u tzv.

Oktobarskoj revoluciji, čiji je vođa bio komunista, boljševik, antihrist, Vladimir Ilič – Lenjin, po ocu Kalmik – musliman, a po majci Jevrej iz poljske jevrejske porodice Bank. Lenjin je 1917. godine iz emigracije u Švajcarskoj u zapečaćenom vagonu sa ogromnom sumom nemackog novca u zlatu, prebačen preko Nemačke u Rusiju.

Njegovi su boljševici iskoristili rat, zamutili i srušili pravoslavnu carsku Rusiju (kao i tito-komunistička antisrpska banda), u njoj uspostavili sovjetsku, komunističku vlast, koja će za 74 godine vladavine uništiti rusku ekonomiju, bitno ugroziti rusku duhovnost i dovesti u pitanje postojanje pravoslavnog naroda u celini. Komunisti su u toj revoluciji u Rusiji ubili oko 1 milion pravoslavnih Rusa, a do pada komunizma 1989. godine blizu 5 miliona.

Komunisti su 1918. godine ubili sve članove ruske carske porodice Romanovih , kaja je vladala Rusijom više od 300 godina – ubili su sve koji su imali bilo kakve rodbinske veze sa njima.

Komunisti su u Rusiji ubili i proterali oko 130.000 pravoslavnih sveštenika i dva moskovska patrijarha, srušili su oko 60.000 pravoslavnih crkava, manastira i drugih sakralnih objekata. Da bi uništili porodicu kao osnovnu ćeliju svakog društva, komunisti su u Rusiji uveli tzv. “slobodan brak, što je za samo nekoliko godina imalo za rezultat nekoliko miliona vanbračne dece kaja su postala veliki društveni problem te zemlje.

Slika

Lenjin

U Drugom svetskom ratu poginulo je oko 20 miliona Rusa, a posle rata nastavljeno je uništenje ruske nacije, ruskog pravoslavlja i ruske privrede. Najzad poslednji predsednik komunističke Rusije Mihail Gorbačov 1989. godine naredio je rušenje Berlinskog zida , i tako ujedinio Istočnu i Zapadnu Nemačku, poništavajući time rezultat Drugog svetskog rata. Istovremeno je Gorbačov proglasio “perestrojku”, reorganizaciju sovjetske države, što je dovelo do njenog konačnog sloma i raspada na desetak samostalnih država.

Pored zločina nad ruskim pravoslavnim narodom, komunizam je u dvadesetom veku izvršio zločin i nad Srbima.

Stoga je vatikansko-katolički poglavar, rimski papa, 1994. godine zadovoljno izjavio da je komunizam u Rusiji i uopšte među pravoslavnim narodima odigrao ulogu koja mu je bila namenjena, destruktivnu ulogu, i da sada treba nastaviti definitivno uništenje ekonomije i duhovnosti naročito dve najjače pravoslavne države Rusije i Srbije. Zato je 1982. godine papa, prvi put u istoriji, prisustvovao stvaranju saveza sa protestanskom Amerikom: stvorio je osovinu Rim-Vašington u okviru Trilateralne komisije.

To je savez koji su formirali predsednik SAD Ronald Regan i rimski papa Poljak Vojtila, koji je u maju 2001. godine putovao u Jerusalim da se, po nalogu Amerikanaca i Trilaterale, izvini Jevrejima za dvehiljedegodišnji progon od strane katoličke crkve, i da se takođe izvini pravoslavnima za 1.000-godišnji progon i ubijanje od strane Vatikana i za lažnu optužbu da su “šizmatici”.

Treba odmah reći da za vreme Brozovog komunističkog režima u Jugoslaviji nije bilo moguće ni govoriti ni pisati o njihovim zločinima prema srpskom narodu. A zločini su prema Srbima stalno činjeni – genocid nad Srbima u jačem ili slabijem obliku trajao je od 1919. do 1991. godine, zločin je 1992-1995. godine dobio finale u razbijanju Jugoslavije, iniciranju verskog (građanskog) rata u Jugoslaviji, vršenju trećeg genocida nad Srbima u 20. veku, i ubijanju Srba u Sloveniji, Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini pod zštitom stranog faktora, pogotovo Vatikana i islamskih fundamentalista. To je samo produženje genocida koji je 1941. godine vršen pod zaštitom Hitlera i fašizma, a 1991-1995. godine pod zaštitom Zapadnih sila i NATO pakta.

Tito je učestvovao u kaznenoj ekspediciji kao  austrougarski kaplar na Srbiju, početkom 1914. otišao je na srpski front kao vodnik, gde je ostao do drugog odstupanja austrijske vojske u decembru iste godine.

Prema tome, Srbe u dvadesetom veku ubijaju i papa i fašisti i komunisti i zapadne »demokrate«, svaki na svoj način, u svom interesu, sa svojim razlozima, svaki u svoje vreme, a ponekad i u kombinovanom vidu – na primer, Vatikan, komunisti i fašisti zajedno. Od 1936. do 1939. godine Broz je pomoću Staljinove policije poubijao sve srpske komunističke rukovodioce koji su se nalazili u emigraciji u Rusiji: Simu Markovića, profesora matematike na Beogradskom univerzitetu; zatim profesora Filipa Filipovića, jednog od osnivača KPJ; trojicu braće Vujovića; Vladimira Ćopića; Petka Miletića, koji je bio kandidat Kominterne za sekretara CK KPJ, i mnoge druge, optužujući ih Staljinovoj policiji da su “imperijalistički špijuni”.

Slika

Tito i Kardelj

Broz je optužio i neke komuniste Hrvate i Slovence, koji su bili za saradnju sa srpskim komunistima. Zatim je poubijao sve srpske komunističke rukovodioce u zemlji i u građanskom ratu u Španiji, koji je trajao od 1936. do 1939. godine. Među njima u Španiji ubijen je član CK KPJ Blagoje Parović. Kada je “sredio stanje u partiji” ili kada je “očistio partiju” od oportunista, špijuna i neprijatelja – kako je Broz nazivao ubijanje svojih neistomišljenika, on je formirao novi politički biro, kao vrhovno telo KPJ koje je imalo sva ovlaštenja u odnosu na komunističko članstvo u Jugoslaviji.

Taj Politbiro sastojao se od propalih đaka i studenata, od nepismenih ili polupismenih ljudi kao što su Josip Broz, koji je ponavljao prvi razred osnovne škole (završio je samo četiri razreda – to je sve diskutabilno o njemu govoriti jel se nezna ni ko je… ali ovo su neki izvori), dva Slovenca – Edvard Kardelj je stao u drugom razredu učiteljske škole i to mu je sva školska sprema, i Franc Leskosek, fizički radnik u železari; Crnogorac Milovan Đilas, stao na drugoj godini književnosti na Filosofskom fakultetu u Beogradu; Srbin Aleksandar Ranković, abadžija, imao četiri razreda osnovne škole; Makedonac Lazar Kolisevski, fizički radnik u železari, kao i Leskosek.

To je ekipa “stručnjaka” koja je počela komunističku revoluciju u Jugoslaviji 1941. godine, po ugledu na revoluciju u Rusiji, i koja je ubijala srpski narod po ugledu na Lenjina i Staljina u Rusiji od 1918. do 1941. godine.

Čim su komunisti  u jesen 1944. godine pobedili četnike na Jelovoj gori, počeli su likvidaciju svih svojih protivnika (bratske krvi) i po selima i po varošima. U Valjevu je pobijeno više od 2000 nacionalista, a kada su zauzeli Beograd i broj im se ne zna. Tako je bilo po svim selima i mestima (kako Đilas kaže: “na licu mesta“).

Kada je Drugi svetski rat završen, u Srbiji je u radosti zbog pobede nad okupatorom bila jača i vidljivija tuga  za poginulima. Kao i 1918. godine, kada je zahvaljujući vojnim pobedama Srbije stvorena Jugoslavija, tako je i 1945. godine, zahvaljujući Srbima, obnovljena ta zemlja.

Jedan od osnovnih zadataka nove vlasti u Srbiji, bio je da se dotuče “velikosrpski šovinizam“.

Nova država je snagom svoje organizovane vlasti, u ime komunističke revolucije, sistematski progonila svoje protivnike. U tom cilju izvršena su masovna i tajna ubistva desetina hiljada ljudi. Na udaru su bili skoro svi oni za koje se pretpostavljalo da neće prihvatiti ideologiju komunizma i novo društveno uređenje.

Prema tadašnjim zvaničnim stavovima, sudije nisu bile obavezne da imaju pravno obrazovanje i da poznaju zakone. Umesto toga, od njih se izričito tražila “bezgranična odanost tekovinama narodnooslobodilačke borbe“. Sudska delatnost vršila se u skladu sa linijom KPJ,  koja je bila univerzalni zakon za sve zločine. Ti sudovi, uz vojno iskustvo, najviše presuda izrekli su građanskim slojevima srbijanskog društva.

Komunistička vlast nije dozvoljavala izlazak na videlo nijedne knjige koja bi pokazala svetu stvarne događaje, kakav je strašan zločin učinjen prema jednoj naciji koja se borila za svoju egzistenciju.

Kao narod, kao nacija, mi smo na kraju Drugog svetskog rata izgubili sve što je srpski narod izgrađivao kroz vekove. Ama baš sve smo izgubili.

Eto… to je jedna od verzija početka stradanja SRBA I RUSA od komunista… možda se nekome neće svideti… ali ovo su činjenice… nažalost dugo skrivane.

________
Korišćen delom izvor – literatura:  dr. Novica Vojinović

 

 

Đorđe Bojanić

 

Srpska istorija

POSTAVI ODGOVOR

*