STEVAN LAZIĆ: Nije to bila takozvana JNA, već sila koja je Hrvate nekažnjeno prevela iz poraženih u pobednike

0

Kolinda Grabar Kitarović, predsednica Hrvatske, govoreći nedavno o aktuelnim dešavanjima u svojoj zemlji vezanim za Srbe u Hrvatskoj i Srbiju, a povodom predloga „zakona o hrvatskim braniteljima“, a tu je i bes hrvatskih zvaničnika povodom podizanja spomenika majoru Milanu Tepiću u Beogradu, pa sad i ruski migovi Srbiji, nije propustila da, između ostalog, po ne zna se koji put nekadašnju Jugoslovensku narodnu armiju nazove: „takozvana JNA“.

Pa da se, pored ostalog možda ovih dana i aktuelnijeg, zadržimo kod „takozvane JNA“.

Jer ta „takozvana JNA“, kao Jugoslovenska armija (JA), brojala je u proleće 1945. godine (o tome se u Hrvatskoj nikad ne govori) 800.000 boraca. I posle Crvene armije, protiv koje su se i Hrvati u sastavu Hitlerovih trupa borili i kao topovsko meso ginuli na Istočnom frontu, bila je druga oslobodilačka sila na tlu Evrope. Proteravši i porazivši Nemce, uz ogromne žrtve, posebno srpske, a na Sremskom frontu možda i uzaludne, sa prostora okupirane bivše Kraljevine Jugoslavije, odnosno sa prostora tadašnje Demokratske Federativne Jugoslavije, kako se zvala avnojevska Jugoslavija. Uništivši pritom i Nezavisnu Državu Hrvatsku (bolje je reći da je mislila da je uništila). I srpske jedinice su Hrvatima, i u Prvom i u Drugom svetskom ratu, oslobodile, između ostalih delova Hrvatske, i Zagreb (hrvatski fašisti su govorili i govore: „okupirale“). Povrativši kasnije nastaloj Narodnoj Republici Hrvatskoj, a tobože su to vratili Jugoslaviji, Istru, Rijeku, zadarsko područje i ostrva, to jest područja i gradove koje su do kapitulacije, 1. septembra 1943, držali Italijani.

Istovremeno su partizanske jedinice, posle pada Italije primale u svoje redove sve veći broj hrvatskih domobrana, a JA, oslobađajući zemlju, pred sam kraj rata, primala je u svoje redove i jedan broj najokorelijih hrvatskih fašista, njenih regularnih vojnika i oficira – ustaša. I tada je Tito, na čelu Komunističke partije i JA, preveo Hrvate iz poraženih u pobednike. (Čast malom, ali zaista malom broju onih koji su se od prvih dana rata borili u partizanskim jedinicama, jer Srbi su u tom ratu, na prostorima fašističke Nezavisne Države Hrvatske, činili u skoro svim partizanskim jedinicama apsolutnu, gotovo 90-procentnu većinu.) I dok su Srbi u partizanima ginuli u borbama protiv Nemaca i četnika (mnogo ređe protiv hrvatskih ustaša), dotle su hrvatske ustaše punile Srbima, zatim Jevrejima, Romima, ali u manjem broju i Hrvatima antifašistima bezbrojne logore (i logore za decu, jedine u porobljenoj Evropi!), jame bezdanke i bezbrojna druga stratišta po prostorima NDH.

A to isto, da se ne smetne s uma, učinio je i prestolonaslednik srpske krune Aleksandar Karađorđević krajem Prvog svetskog rata. I sa Hrvatima – austrougarskim vojnicima i oficirima takođe. Pa se dešavalo da kasnije, u nekoj od jedinica Kraljevine SHS, oficir, Hrvat, koji je, na primer, u Kolubarskoj bici komandovao nekom austrugarskom jedinicom koja je činila stravične zločine po Mačvi, Podrinju… bude nadređeni starešina oficiru Srbinu koji se u toj bici borio na srpskoj strani.

Predsednica Hrvatske, Hrvatska demokratska zajednica od prvog dana svog osnivanja, kao i pravaši i ostali pobornici uzvika „Za dom spremni!“ i mržnje prema Srbima i svemu što je srpsko, svi dosadašnji predsednici Hrvatske i najviši njeni funkcioneri, kao i uza svoju predsednicu i sva današnja svita te zemlje falsifikuju ne samo mnogo toga iz istorije duge nekoliko vekova, kad su u pitanju odnosi između Srba i Hrvata, odnosno pravoslavaca i katolika, nego bestidno falsifikuju istoriju devedesetih godina na prostorima tadašnje Hrvatske, u vreme građanskog rata koji su oni preimenovali u „domovinski rat“.

Po njima ispada da Hrvatska nikad nije bila u sastavu bilo kakve Jugoslavije, nego su, eto, Srbija i srpski narod u Hrvatskoj izvršili agresiju na suverenu državu Hrvatsku.

I ispada, po njima, da je JNA odnekud došla i izvršila agresiju na Hrvatsku, da je Srbija odnekud došla i napala Hrvatsku, da su Srbi iz Hrvatske takođe odnekud prispeli pa se iz čista mira pobunili. A protiv koga su se pobunili? I zbog čega su se pobunili? O istini o tome, u Hrvatskoj nikad i nigde ni reči. Osim laži, i laži, i…

Predsednici Hrvatske trebalo bi objasniti da Srbija ni s jedne strane sveta nije napala Hrvatsku. Tada je jedina suverena država na ovim prostorima bila Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija. I nju je branio major Milan Tepić. I agresiju na SFRJ, na JNA, na Srbe u Hrvatskoj izvršila je Hrvatska. To je činjenica. Da je Hrvatskoj bio potreban rat, rekao je njen prvi predsednik Franjo Tuđman. Samo što tu Tuđmanovu misao niko u Hrvatskoj ne želi ni da pomene: ne odgovara im. Lakše je i plodotvornije, a na Zapadu se lepše i prima, okriviti Srbiju, JNA, Srbe iz Hrvatske, Garašaninovo NačertanijeMemorandum… I bečko-londonsko-vatikansku izmišljotinu – „Veliku Srbiju“. Jer u Hrvatskoj su smetnuli s uma da se Hrvatska sa bilo kakvom Velikom Srbijom nije graničila ni na Drini, ni na Uni. A Srbija jeste sa Velikom Hrvatskom – i na Drini i na ušću Save u Dunav.

Sa idejom o secesiji, pripremljenoj u Vatikanu i Londonu, jednog davnog dana krenuli su Hrvati u pregovore sa Srbima, odnosno Karađorđevićima: Ako pobede Austrougari – tu smo, pobedili smo, ako Austrougarska izgubi rat – tu smo, sa Srbima, sa pobednicima, među pobednicima.

Predsednici Hrvatske trebalo bi neko da objasni da je Jugoslovenska narodna armija imala kasarne na čitavom prostoru Hrvatske: u Zagrebu, Splitu (ko je davio one vojnike onda kad rata nije bilo?), Varaždinu, Karlovcu, Bjelovaru, Osijeku, Rijeci itd. Ko su bili prvi izdajnici u redovima te JNA? Bili su ionako već malobrojni Albanci, pa Hrvati i Slovenci. Hrvatski vojnici, podoficiri, oficiri, generali i admirali (čast časnim iznimkama, a bilo ih je) ametice su napuštali JNA i priključivali se Tuđmanovim paravojnim jedinicama i teroristima. Kao što su činili i pred Drugi svetski rat. Pa su hrvatske paravojne i terorističke jedinice, neke formirane i naoružane i pre raspada SFR Jugoslavije, blokirale kasarne, presecale dovod vode, telefonske veze, blokirale dostavu hrane, ubijale vojnike i oficire…

Predsednici i apsolutnoj većini Hrvata trebalo bi neko da objasni da se Srbi u Hrvatskoj nisu pobunili zbog toga što im se bunilo. Nego su krenuli u zaštitu golih života, svojih ognjišta i onoga što su stekli, imali. A Hrvati su ih odmah po pobedi Hrvatske demokratske zajednice izbacili, kao konstitutivan narod, iz Ustava, izbacivali ih s posla, iz stanova, kuća, hvatali ih po ulicama gradova, po selima i odvodili ih na za to unapred određena mesta i tamo ih mučili i likvidirali: Gospić, Pakračka poljana, Zagrebački velesajam i Kerestinac, Lora u Splitu, Jodno lečilište u Sisku, Drava u Osijeku i mnoga druga mesta.

To je Srbe u Hrvatskoj pokrenulo da se organizuju i pokušaju da se zaštite – sveža su kod njih bila sećanja na Jasenovac, Jadovno, Staru Gradišku, Gradinu, na logore Jastrebarsko, Danicu u Koprivnici, Caprag u Sisku, Pag, na najkrvoločnije zločine i zločince, svoje komšije u Glini, Banskom Grabovcu, na Papuku itd.

Samo iz urbanih sredina sa prostora Hrvatske proterano je 1991. godine oko 150.000 Srba. Pa gde su „Bljesak“ i „Oluja“! Sve u svemu, iz Hrvatske je proterano, odnosno etnički očišćeno više od 500.000 Srba. Pa gde su tu  pobijeni, nestali, gde je tu imovina, gde su stečena prava, penzije… I ništa, ili gotovo ništa od svega toga „pravosuđe“ u Hrvatskoj nije istražilo, procesuiralo, kaznilo. A Hrvatska je onda, i uz blagoslov Srbije, primljena u Evropsku uniju. I sad preduzima sve kako bi kočila Srbiju na njenom putu u tu evropsku gungulu koja funkcioniše bez reda i zakona.

Ne treba smetnuti s uma ni činjenicu koju ističu i pojedini hrvatski istoričari: da nije bilo Srbije i Srba – ni Hrvatske nikad ne bi bilo.

Predsednici Hrvatske, a koja to, pretpostavlja se, i zna, trebalo bi objasniti da je u Hrvatskoj vođen građanski rat, a ne nikakav domovinski. I da su se na prostorima Krajine branili Srbi, koji nikad nisu napadali hrvatska područja. Nego je uvek bilo obrnuto: Miljevački plato, Medački džep… Dok su „Bljesak“ i „Oluju“ pripremili, organizovali i sproveli Vatikan, Sjedinjene Američke Države na čelu sa svojim ambasadorom u Zagrebu, američki penzionisani generali, Nato sa svojim avionima… A takozvani „hrvatski branitelji“ išli su po praznim gradovima i selima ubijajući starce na kućnim pragovima koji su ostali, nadajući se… Naopako se nadajući. Pa bi trebalo i da se podsete Tuđmanovih reči na Brionima pred „Oluju“.

Predsednici Hrvatske trebalo bi objasniti da onaj ko uživa na koncertima Marka Perkovića Tompsona slušajući njegove nazovipesme u kojima se slave hrvatske ustaše i njihovi „časnici“ koji su na najmonstruoznoje načine ubijali i klali Srbe, o rekama koje su nosile ubijene Srbe, o najvećim ustaškim zlikovcima na tlu Velike NDH… nije ništa drugo nego veoma, veoma teško obolela osoba.

Nažalost, karcinom mržnje kod Hrvata, mržnje Srba, Srbije i svega što je srpsko – zaista je neizlečiv. Nisu tu u pitanju pojedinačni mrzioci. Ni njihova Ruža, koja se ovog puta preziva Tomašić. Mnogo je to dublje, brojnije, bolnije, neizlečivije. Jer ni histerija i laž nisu tako lako izlečive.

A jedni do drugih i uz druge živeti moraju: i Hrvati do Srba i Srbi do Hrvata. I s manjinama jednih kod drugih. A kako žive te manjine kod jednih, a kako kod drugih, mogla bi i Evropska unija da se pozabavi tim pitanjima. Ali neće pa neće.

Za Hrvatsku bi veoma lekovito bilo da se ona suoči sa svojom prošlošću. Da pročita literaturu o svojim vođama, da razmisli o onome šta su samo oni pisali i govorili. I šta su radili. A oni su, između ostalih, Ante Starčević, Ante Pavelić, Mile Budak, Mirko Puk, Alojzije Stepinac, Franjo Tuđman, Stjepan Mesić… Bar nešto od literature o zverstvima u Jasenovcu, Jadovnom, u glinskoj pravoslavnoj crkvi, u Prebilovcima i Korićkoj jami, u zapadnoj Hercegovini, po Kozari, Lici, Kordunu…  i već pomenutom Gospiću, Paračkoj poljani, Sisku, Zagrebačkom velesajnmu… da se bar pročita.

A ne da na to upućuje Srbiju i proterane Srbe. Jer da su se Srbija i Srbi suočili sa svojom prošloću kad je za to bilo vreme, onda Hrvatske zaista danas ne bi bilo.

To je istina koja je i hrvatskoj istoriji kao nauci veoma, veoma potrebna. Jer istina leči. I samo ona. A ne revizija istorije, a ne priča o takozvanoj JNA, o agresiji krajiških Srba na sebe same, o agresiji Srbije…

 

 

Intermagazin

POSTAVI ODGOVOR

*