Tito lažni antifašista

0

Tito lažni antifašista

Josip Broz Tito nije bio antifašista, već lažni borac protiv fašizma“ – tvrdi se u iscrpnom analitičkom tekstu na blogu ‘The Balkans Chronicles’, čiji deo prenosimo.

Tito je, kao komunistički vođa, tvrdi pomenuti blog, iskoristio povoljne istorijske i političke okolnosti da podigne komunističku revoluciju poput Oktobarske u Rusiji i uvede lenjinističko – staljinistički sistem okrutne tiranije, što mu je uz veliku podršku, nažalost, uspelo...

Skupa cena ,,blagostanja“

Nakon 1945. godine, Broz je zavladao metodama koje se ni po čemu nisu razlikovale od fašističkih – uveo je teror, strahovladu, otvarao logore u kojima su u neljudskim uslovima stradali neprijatelji ideologije, sprovodio masovna ubistva, a još žive i sećanja na Goli otok i nasilne otkupe sa kraja 40-ih godina. SFRJ je ekonomski napredovala tokom Hladnog rata, jer je interes Zapada bio da takva država postoji i zato ju je finansirala. Kada su ukinuti SSSR i Varšavski pakt, sudbina Jugoslavije bila je u tesnoj vezi sa nastankom i nestankom Sovjetskog Saveza. „Blagostanje“ o kojem mnogi jugonostalgičari danas govore, palo je na račun budućih generacija. Te generacije i danas, uz dodatno plaćanje dugova destruktivne politike ratova devedesetih i intervencionističke ekonomske politike država naslednika bivše Jugoslavije, plaćaju i račun za krah ekonomskog sistema socijalističke Jugoslavije. U socijalizmu se lepše živelo, ali samo zato što smo od SAD dobili pomoć skoro kao Nemačka, koja je uspela da stvori silu zahvaljujući tom kapitalu, a šta smo mi napravili zadužujući se na sve strane? Ništa. Kada nismo imali čime da vraćamo „bespovratne“ kredite, postali smo žrtve tih finansijskih promašaja.

Sunovrat i počeci krize

Poslednjih deset godina Titove vladavine, primanja su naglo opadala, uprkos prilivu ogromnih količina stranih sredstava u zemlju. Godišnja inflacija je merena dvocifrenim brojkama, a nekoliko godina pre Titove smrti se ubrzala i dostigla 40% godišnje. Stopa nezaposlenosti se, uprkos odlasku preko 1,1 milion (ili 20% radne snage) Jugoslovena na privremeni rad u inostranstvo, od 1970. do 1980. popela sa 7% na 12% . Takav skok nezaposlenosti i stope emigracije bi se u ekonomskoj literaturi okarakterisali kao znakovi duboke recesije. Struktura jugoslovenske ekonomije bila je takva, da je stabilnost cele ekonomije zavisila od priliva stranih sredstava za koja nije bilo pokrića u domaćoj proizvodnji. Dokumenti iz arhiva otkrivaju da je pred kraj Titove vlasti u bivšoj Jugoslaviji bilo 800 hiljada nezaposlenih, a prema istraživanju beogradskog Centra za radničko samoupravljanje, trećina zaposlenih u društvenom sektoru, oko 1,8 miliona ljudi, samo je figurativno radilo. Ovom prilikom nećemo o tome koliko je osamdesetih godina u Titovoj Jugoslaviji bilo domaćinstava bez struje, koliko je porodica živelo u mraku, jer je Jugoslavija izvozila struju u inostranstvo radi otplate kredita i kamata. Ne treba zaboraviti da se automobilima po sistemu par-nepar, išlo u Austriju po kilogram kafe. To je slika famoznog prosperiteta bivše Jugoslavije.

Amerika na čelu neminovnog raspada

Jugoslavija se suštinski raspala mnogo ranije, već 70-ih, a ono što je usledilo krajem 80-ih godina, samo je očekivan epilog. Mihailo Đurić je osuđen zato što je 18. marta 1971. godine izjavio da država stvara društvenu uredbu koja će uništiti Jugoslaviju: „Treba biti jasan jer Jugoslavija već danas predstavlja samo geografski pojam, jer se na njenom zemljištu, odnosno, na njenim razvalinama, pod maskom konstantnog razvoja ravnopravnosti između naroda koji u njoj žive, uspostavlja nekoliko samostalnih, nezavisnih, čak i međusobno suprotstavljenih nacionalnih država. Na čelu raspadanja komunističkih država bila je Amerika, koja nas je sve vreme veštački održavala u životu i koja nije zvanično učestvovala u rasturanju Jugoslavije. Njena obaveštajna agencija CIA, sondirala je i pripremila teren za razbijanje Jugoslavije, ali i moćnog SSSR-a. Prisustvo stranaca na Titovoj sahrani maksimalno je iskorišćeno kao državna propaganda. Naša javnost još uvek nema svest o stvarnim dimenzijama i značaju Titove ličnosti i svrsi postojanja Jugoslavije. Tito nije formirao pokret nesvrstanih zbog toga što je bio vizionar, već da bi time sprečio širenje varšavskog bloka. Iz istorijskih arhiva se vidi da je Zapad, pre svega SAD, investirao u Titovu Jugoslaviju, ni manje ni više nego tačno 102 milijarde dolara.

Desetkovanje Srba

Tito je bio ratni i poratni zločinac. Srbija je podeljena na užu teritoriju i dve pokrajine. Ništa gore nije moglo da zadesi jednu državu i jedan narod ogrezao u bratoubilačke ratove. Na Kosovo i Metohiju je više od 300.000 mladih Albanaca došlo iz Albanije, a zabranjen je povratak preko 200.000 Srba. Hrvatska država pod Titom okupirala je srpske pokrajine – Baranju, zatim Istru, Dalmaciju i gotovo celu jadransku obalu sa ostrvima. Sistematski se smanjivao broj Srba u Jugoslaviji formiranjem novih nacija, sve u cilju planskog smanjenja broja Srba. To je novim komunističkim vlastima bilo neophodno kako bi se dominacija Srba, njena uloga  u  političkom životu, u državnim i drugim strukturama što više oslabila. Na temelju te politike posle završetka Drugog svetskog rata 1945. proglašene su dve nove nacije – crnogorska i makedonska. Makedonci su hiljadama godina do tad bili Južni Srbi, samo je geografski prostor na kojem su živeli nazivan Vardarski deo Makedonije. Ostalo nam je u amanet teško političko nasleđe jednog autoritarnog režima.

Lažni postulati komunizma

Partizanski pokret Komunističke partije Jugoslavije, pod vođstvom generalnog sekretara, Josipa Broza Tita, načelno je u borbi proklamovao izbacivanje stranih okupatorskih formacija iz Jugoslavije, ali ova borba nije bila glavna ratna svrha pokreta, već samo usputno sredstvo za ostvarenje osnovnog političkog cilja KPJ, a to je preuzimanje političke vlasti nad celom Jugoslavijom putem oružano-revolucionarne borbe kako bi se kasnije u posleratnom periodu ostvario i krajnji programski cilj KPJ o političko-ekonomsko-ideološkom preuređenju Jugoslavije.

Napad Nemačke na Kraljevinu Jugoslaviju 6. aprila 1941. godine komunisti su dočekali kao saveznici Hitlerovog Trećeg Rajha. Kao deo Staljinove komunističke internacionale (Kominterne) i Komunistička partija Jugoslavije, bila je obuhvaćena sporazumom između Nemačke i Sovjetskog Saveza, koji su u avgustu 1939. godine potpisali njihovi ministri inostranih poslova, Ribentrop i Molotov. Pokret koji je vodio Draža Mihailović i koji je sve do kraja 1943. bio priznat i pomagan od saveznika kao antifašistički pokret otpora, prvi je nastao i započeo borbu protiv okupatora. Nastao je kao autentičan pokret zasnovan na patriotizmu, antifašizmu i raspoloženju većine naroda za borbu protiv daleko nadmoćnijeg neprijatelja. On je narodni, nije partijski, jugoslovenski je, monarhistički, u kasnijoj fazi otvoreno antikomunistički, nastao iz tradicije borbe protiv okupatora, iz potrebe za golim održanjem života. On nije bio jedinstven, već je obuhvatao mnoštvo grupa, jedinica, pojedinaca koji su delovali i samostalno prilagođavajući se situaciji na terenu.

Sve za vlast

Zapad je podržao Titovu diktaturu – kako bi Jugoslavija ostala brana  prodora ka Mediteranu. Britanci su u početku priznali samo Jugoslovensku vojsku u otadžbini, da bi od kraja 1943. godine pomogli isključivo Narodno-oslobodilačku vojsku Jugoslavije. Titovi partizani se tokom celog rata nisu  uopšte borili protiv stranih okupatora, a najmanje protiv hrvatsko-bošnjačkih ustaša i domobrana, već isključivo protiv rojalističkog Ravnogorskog pokreta generala Draže Mihailovića. Sve ofanzivne akcije partizana bile su usmerene isključivo na četnike dok su prema Nemcima, Italijanima i oružanim formacijama Nezavisne Države Hrvatske vodili isključivo odbrambene borbe ukoliko su bili napadnuti. Nikog nema da navede gde su i kada partizani napadali Nemce (do dolaska Crvene armije u septembru 1944. godine). Postoji li lista gradova koje su od Nemaca oslobodili partizani, pre dolaska Crvene armije? Četnici su oslobodili 20-ak. Titovi partizani sa tim istim Nemcima su sarađivali u Srbiji 1941. godine. U martu mesecu 1943. godine, kada su i Berlin i Titov vrhovni štab bili ubeđeni da u narednim mesecima preti savezničko (angloameričko) raspuštanje na Jadranskoj obali u cilju otvaranja Drugog fronta, Tito je ponudio otvorenim sporazumom o strateškoj saradnji protiv zajedničkih neprijatelja za lokalne Nemačke u Jugoslaviji (dakle, ne i Berlinu), tj. Angloamerikanaca i Dražinih četnika kao njihovih saveznika. Tada su Titovi partizani i sročili poznate krilatice: „Partizani spremite mitraljeze da pucamo na kralja i Englesku“. Herman Nojbaher, specijalni izaslanik Trećeg Rajha za Balkan u svojim memoarima pod nazivom „Specijalni zadatak Balkan“ kaže:“…Partizani su tačno znali šta im je cilj: da pod zastavama narodnooslobodilačke borbe protiv okupatora, naprave put koji će im doneti vlast. Za komuniste, neprijatelj broj jedan bili su nacionalisti. Sukob Narodno-oslobodilačkog i Ravnogorskog, odnosno Partizanskih odreda Jugoslavije i Jugoslovenske vojske u otadžbini, rezultirao je, sve u svemu, civilizacijskom katastrofom srpskog naroda.

 

„Mi smo protiv Boga i vladara, protiv crkve i oltara“

Ratni albanski fašisti, kolonizirali su na Kosovo tokom rata. Taj akt predstavlja sastavni deo genocida koji su izvršili tokom Drugog svetskog rata nad Srbima. Josip Broz, tokom svoje vladavine, naredio je uništavanje više od 180 pravoslavnih crkava. Komunisti su se sramno dokazivali u mučenju i ubijanju srpskih sveštenika, a svoja nedela su ovekovečili i pesmama svog vremena. Crnim slovima su napisani stihovi: „Nosim kapu sa tri roga i borim se protiv Boga“, „Mi smo protiv Boga i vladara, protiv crkve i oltara“, „Ustaj seljo, ustaj rode, da odbranim od gospode, od popova mantijaša i drugih zelenaša“. Ubijeno je preko tri hiljade srpskih sveštenika. Posle rata, stravična istina o zlodelima Jasenovca je isplivala na videlo. Tito je prikrio odgovornost za genocid nad srpskim narodom pod lažnom simetrijom ustaša i četnika. Neposredno po završetku rata buldožerima i tenkovima je razrušen logor u Jasenovcu. On je o koncentracionom ozloglašenom logoru Jasenovac prvi put počeo ozbiljnije da govori tek početkom 1960-ih godina i to zbog pritiska javnosti, odnosno želje porodica poginulih da se sazna sve o tom užasnom stratištu. Prema nalazima Međunarodne komisije, u sistemu jasenovačkih logora ubijeno je više od 700.000 Srba, 80.000 Roma i 33.000 Jevreja.

The Balkans chronicles

POSTAVI ODGOVOR

*